تبلیغات
مدیریت فرهنگی - استاد خود را بیشتر بشناسیم
شالوده و زیر بنای گسترش هر كشور ، فرهنگ است

استاد خود را بیشتر بشناسیم

یکشنبه 18 بهمن 1388 11:15 ب.ظ

نویسنده : سیدامیرحسین هاشمی
ارسال شده در: اخبار و حواشی دانشگاه ،

معرفی استاد درس تمثیل شناسی و اسطوره دکتر ابراهیمیان :

معرفی دکتر فرشید ابراهیمیان

اشاره:

محمد ابراهیمیان پیوند، مشهور به فرشید ابراهیمیان، فرزند عباس، در 6 خرداد 1328 در تهران به دنیا آمد (فرهنگ ناموران ... ، زندگی‌نامه خودنگاشته).
دوره ابتدایی را از 1334 تا 1340 در دبستان بصیر تهران گذراند. از 1340 تا 1347 دورة متوسطه را در دبیرستانهای الهی و ارشاد خوارزمی تهران طی كرد و در رشته طبیعی دیپلم گرفت. در 1350 در هنرسرای عالی فنی‌حرفه‌ای نارمك (دانشگاه علم و صنعت ایران) در رشتة مكانیك، به تحصیل در دوره شبانه پرداخت و در 1352 از آنجا انصراف داد. در 1353 برای ادامه تحصیل در رشته مورد علاقه‌اش، هنرهای نمایشی، وارد دانشگاه تهران شد و در 1357 از دانشكدة هنرهای زیبا در آن رشته مدرك كارشناسی گرفت. همان سال دورة كارشناسی ارشد را در دانشگاه فارابی (دانشگاه هنر كنونی) تهران آغاز كرد و در 1359 در رشتة رایزنی فرهنگی (كه بعداً مدیریت فرهنگی نام گرفت) فارغ‌التحصیل شد.
در 1377، به شكل مكاتبه‌ای و نیمه حضوری، در دانشگاه تورن وود1 هلند در رشته هنرهای زیبا (هنرشناسی) درس خواند و در تیر 1380 از آنجا مدرك دكتری گرفت.
علاقة ابراهیمیان به تئاتر از شركت در جشن خانه و مدرسه در دورة دبیرستان آغاز شد. وی كه به عنوان خواننده در آن جشن حضور داشت، مجذوب هنرنمایی گروه تئاتر آناهیتا گردید و مدت كوتاهی نیز به عنوان هنرجوی تئاتر در 1344 به جامعة هنری آناهیتا پیوست. اما با مخالفت خانواده‌اش از آنها جدا شد.
(بر روی ادامه مطلب کلیک کنید .)

چون ابراهیمیان به توصیة خانواده‌اش در كنكور دانشكده فنی شركت كرده بود، هیچ علاقه‌ای به حضور در كلاسها نداشت و علاقه‌اش به تئاتر او را به دانشكدة هنرهای زیبا كشاند. حضور مستمر او در دانشكدة‌ هنرهای زیبا و آشنایی با كسانی چون مهدی هاشمی، سوسن تسلیمی، و داریوش فرهنگ سبب شد كه وی در نمایش ا‌ُدیپ شهریار ایفای نقش كند. این نمایش، نوشتة سوفوكلس2، به كارگردانی مهدی هاشمی در تئاتر شهر به روی صحنه رفت و همین اتفاق سبب شد كه ابراهیمیان از دانشكده فنی انصراف دهد و به تحصیل در رشتة هنرهای نمایشی روی آورد. بازی وی در نمایش صیادان، نوشته اكبر رادی به كارگردانی فرامرز طالبی، كه در تالار فردوسی دانشكدة ادبیات دانشگاه تهران به روی صحنه رفت، توجه مهین اسكویی را جلب كرد به طوری كه او را برای بازی در نمایش در اعماق اجتماع و عضویت در گروه زمان (گروه جداشده از جامعة هنری آناهیتا) دعوت كند. ابراهیمیان در 1352 به آن گروه پیوست و تا 1361 عضو آن بود و از تعلیم مهدی فتحی، محمود دولت‌آبادی و مهین اسكویی بهره‌مند گردید.
ابراهیمیان قبل از انقلاب اسلامی حدود ده بازی حرفه‌ای ارائه داد و بعد از انقلاب تا 1369 بازیگری در تئاتر را پی گرفت. كار تدریس او را حدود یك دهه از صحنه تئاتر دور كرد. وی دوباره در 1378 با بازی در غم عشق به صحنة نمایش بازگشت.
ابراهیمیان تا 1366 با شیوه استانیسلاوسكی3 ایفای نقش می‌كرد، اما از آن پس با تلفیق شیوة احساسی استانیسلاوسكی و شیوة استیلیزة4 مایرهولد5 به تكنیكی خاص رسید. وی با این روش تلفیقی، هم از تجربه‌های ذهنی كه با احساس خاصی به تماشاگر منتقل می‌شود و هم از بیان و اسلوب بدنی و رفتار خود بهره‌مند شده است. او با استفاده از این روش در نمایش افسانه اندوه دلخراش، بهترین بازیگر سال در عرصه تئاتر معرفی شد. غم عشق از دیگر نمایشهایی است كه ابراهیمیان با استفاده از همین روش در آن ایفای نقش كرد و مورد توجه تماشاگران واقع شد.
وی از 1356 به استخدام قراردادی كانون پرورش فكری كودكان و نوجوانان در آمد و تا 1361 به عنوان مربی و كارگردان در شهرستانهای فیروزكوه، تبریز، دماوند و قزوین به تدریس پرداخت. او پس از كناره‌گیری از كانون، در اداره تئاتر وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به عنوان بازیگر استخدام شد و در مقام كارگردان و كارشناس تئاتر نیز فعالیت كرد.
ابراهیمیان در 1369 تدریس در دانشكدة سینما و تئاتر دانشگاه هنر را آغاز كرد و در دانشكده‌های هنر و معماری دانشگاه آزاد اسلامی، سوره و علمی‌ـ‌ كاربردی به اندیش ادامه داد. وی دروسی مانند مبانی بازیگری، تاریخ نمایش و هنر، شخصیت‌شناسی، نشانه‌شناسی، نقد و بررسی نظریه‌های جدید را در این مراكز تدریس كرده است.
وی عضو مؤسس دورة جدید كانون ملی منتقدان تئاتر جمهوری اسلامی ایران است. از 1375 با سمت رابط بین‌الملل در كانون ملی منتقدان تئاتر فعالیت خود را آغاز كرد و از دوره‌های بعد در سه نوبت متوالی، به مدت شش سال، نایب رئیس كانون شد و از مرداد 1381 تا كنون (اسفند ماه 1382) ریاست كانون ملی منتقدان تئاتر را بر عهده دارد.
این كانون برای نوزده تن از اعضای خود از جمله فرشید ابراهیمیان، در سال 1382 كارت عضویت در كانون جهانی منتقدان تئاتر (I.A.I.C) گرفته است. كانون ملی منتقدان ایران و جهان وابسته به یونسكو است. وی همچنین از بهمن 1379، به مدت یك سال، از اعضای هیئت مدیرة خانه تئاتر بود.
فرشید ابراهیمیان به موسیقی هم علاقه‌مند است. در كودكی همراه پدرش، كه صدای خوشی داشت، آواز می‌خواند. همین علاقه سبب شد تا از 1340 تا 1343 فن آواز را نزد یكی از دوستان پدرش به نام آقا سید كریم روضه‌خوان، كه مسلط بر دستگاههای موسیقی سنتی ایرانی بود، بیاموزد. در این مدت ردیف ماهور و بخشهایی از شور را آموخت.
از 1348 تا 1359 از موسیقی سنتی فاصله گرفت و به موسیقی پاپ روی آورد و دوره مقدماتی ساز گیتار را فرا گرفت. اما با بازگشت به سمت موسیقی اصیل ایرانی در هنركده چاوش به آموختن سه تار و ردیفهای ساز میرزا عبدالله پرداخت. استادان وی در این هنركدة حسین علی‌زاده، زیدالله طلوعی و فیروزی بوده‌اند.
وی بیش از سی مقاله در نقد آثار نمایشی و سینمایی كشور نوشته و در همایشهای متعددی در زمینه تئاتر شركت كرده است، از جمله در سمینار هزارة سوم با موضوع نقد تئاتر بعد از انقلاب اسلامی (1379، خانه هنرمندان)، سمینار تئاتر مقاومت (1379،‌ اهواز) و سمینار زبان و هویت (1377، تالار رودكی).
وی در 14 اسفند 1379 از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، دكترای افتخاری گرفت و مدرك درجه یك هنرمندی دریافت كرد و در 1380 از اداره تئاتر همان وزارت‌خانه بازنشسته شد.

داوری:

1. اولین جشنوارة تئاتر فجر
2. گلریزان تئاتر جوان
3. جشنواره فجر سال 80
4. جشنواره فجر سال 81
5. جشنواره ماه سال 82
6. جشنواره ماه سال 83
7. بازخوانی جشنواره دانشجویی 82
8. جشنواره نمایشهای كوتاه جوان 84

تدریس:

1.كانون پرورش فكری كودكان و نوجوان از سال 56 تا سال 62 به عنوان مربی و كارگردان
2.ستاد انقلاب فرهنگی قم (تبلیغات اسلامی) سال 65 ـ 64
3.مدرس كلاسهای آموزش تئاتر وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی
(تدرس دانشگاه) از سال 1369 تا كنون در دانشكده‌های سینماـ‌ تئاتر، آزاد (هنر و معماری)، سوره، سروش (در سطح لیسانس و فوق‌ لیسانس)

دروس مورد تدریس:

لیسانس:
1. بازیگری یك و دو
2. تاریخ و نمایش یك و دو
3. دیدن و تحلیل
4. شخصیت‌شناسی یك و دو
فوق‌ لیسانس:
5. بررسی نظریه‌های نقد نمایشی
6. نقد یك و دو
7. نشانه‌شناسی
8. آراء متفكران در هنر
9. نقد نمایشنامه


مقالات:

1. حقیقت و پژوهش
2. انگیزه چیست؟
3. هنرمند كیست؟
4. انگیزش و هنرمند
5. معمای هنرمند
6. وقفه در خلاقیت
7. وجهه و اعتبار هنرمند
8. تئاتر و متافیزیك
9. فروید و درام
10. مكتب فرانكفورت و انسان از خود بیگانه
11. گروتفسكی و بیومكانیك
12. ادوارد آلبی و پینتر
13. میرهولد و تئاتر او (ژست)
14. آرتو رو شقاوت
15. زن و اكبر رادی
16. فرسی و زبان
17. بیضایی و شخصیتهای آریتیپال
18. توسعه تئاتر و مسائل پیش‌رو
19. نگاهی به تئاتر ایران 1
20. نگاهی به تئاتر ایران 2
21. انگیزش و الگوی هرزبرگ
22. هنرمند اداری
23. اقتصاد تئاتر
24. تئاتر و نقطة جوش

سمینارها:

1. زبان و هویت
2. دفاع مقدس و تئاتر مقاومت
3. نقد و هزاره سوم
4. مدیریت دفاع
5. نقد و فلسفه
6. مكتب‌شناسی
7. سینما و تئاتر دفاع مقدس
8. آسیب‌شناسی نقد
9. تئاتر، اسطوره و شهادت

كتابها:

1. بررسی آثار پنیز (ترجمه)
2. ادوارد آلبی سنت و احیا (ترجمه)
3. نقد تئاتر (ترجمه)
4. هنر و ماوراء (تألیف)
5. انگیزش و هنرمند (تألیف)

بازیها:

1. قزاقها
2. ادیپ شهریار
3. صیادان
4. در اعماق
5. مرگ سقراط
6. استكبار مرگت باد
7. سه خواهر
8. ننه خفیره
9. مروارید
10. توطئه شوم
11. دكتر فاستوس
12. دكتر كنوك
13. افسانه اندوهی دلخراش
14. ماهان كوشیار
15. غم عشق

تله تئاتر:

1. دو رگه
2. مردی كه مرده بود
3. نطق باشكوه
4. مردی برای تمام فصول
5. آنتیگون
6. همه با هم یك‌صدا
7. امام هادی (ع)
8. علی شیر خدا
9. ننه خفیره
10. نطفة شوم
11. دكتر فاستوس
12. شیری در سیرك
13. اسلحه چوبی
14. پول

سریال:

1. سایه همسایه
2. بیعت
3. پیدایش صهیونیزم
4. نهضتهای آزادی‌بخش
5. این شرح بی‌نهایت
6. فصل شكفتن
7. كیف انگلیسی

فیلم:

1. پرواز پنجم ژوئن
2. آب و ‌آتش
3. گربه كوچك ایرانی


پی‌نوشت:

1. Thorne Wood
2. Sophocles
3. Stanislavsky
4. Styliser
5. Meyrhold, Vsevolid Emilevich

برگرفته از سایت انتشارات سوره مهر




دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: یکشنبه 18 بهمن 1388 11:28 ب.ظ