تبلیغات
مدیریت فرهنگی - هنوز نامی از ایران در فهرست میراث معنوی جهانی دیده نمی‌شود!!!
شالوده و زیر بنای گسترش هر كشور ، فرهنگ است

هنوز نامی از ایران در فهرست میراث معنوی جهانی دیده نمی‌شود!!!

دوشنبه 16 فروردین 1389 08:19 ب.ظ

نویسنده : سیدامیرحسین هاشمی
ارسال شده در: حقوق ادبی-هنری / فرهنگی ،

در فهرست میراث معنوی جهانی یونسكو  نام 70 كشور دیده می‌شود، تاكنون نیز 90 اثر مختلف به عنوان میراث معنوی جهانی در فهرست یونسكو دیده می‌شوند. با این حال هیچ خبری از ایران نیست.

خبرگزاری میراث فرهنگی - گردشگری - اكنون كه در میانه‌ی فصل تابستان سال 1388 هستیم هنوز هیچ خبر خوشایندی مبنی بر ثبت میراث معنوی جهانی از كشورمان به گوش نرسیده است. به نظر می‌رسد كه مدیران سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری ترجیح می‌دهند فعلا در این‌باره سكوت كنند. اما بد نیست بدانیم كه وضعیت كشورها در ثبت میراث معنوی در فهرست یونسكو چگونه است.

در فهرست میراث معنوی جهانی یونسكو  نام 70 كشور دیده می‌شود كه عبارتند از: آلبانی، الجزایر، ارمنستان، آذربایجان، بنگلادش، بلژیك، بلیز، بنین، بوتان، بولیوی، برزیل، بلغارستان، كامبوج، جمهوری آفریقای مركزی، چین، كلمبیا، كاستاریكا، ساحل عاج، كوبا، جمهوری چك، جمهوری دمنیكن، اكوادور، مصر، استونی، فرانسه، گامبیا، گرجستان، گواتمالا، گینه، هندوراس، هند، اندونزی، عراق، ایتالیا، جامائیكا، ژاپن، اردن، قرقیزستان، لاتویا، لیتوانی، ماداگاسكار، مالاوی، مالزی، مالی، مكزیك، مغولستان، مراكش، موزامبیك، نیكاراگوئه، نیجریه، فلسطین، پرو، فیلیپین، جمهوری كره، رومانی، فدراسیون روسیه، سنگال، اسلواكی، اسپانیا، تاجیكستان، توگو، تونگا، تركیه، اوگاندا، ازبكستان، وانواتو، ویتنام، یمن، زامبیا، زیمبابوه.

 

در این میان چین با ثبت 4 اثر، بیش‌ترین میراث معنوی جهانی را در فهرست یونسكو به ثبت رسانده است. تاكنون نیز 90 اثر مختلف به عنوان میراث معنوی جهانی در فهرست یونسكو دیده می‌شوند كه موضوعات آن‌ها مربوط می‌شود به: رقص، موسیقی و آلات موسیقی، آواز و سرود، زبان، سنت‌ها، اشعار حماسی، مراسم مذهبی، فضاهای فرهنگی، هنرها و پیشه‌ها، میراث فرهنگی شفاهی، فستیوال‌ها، نمایش‌های سنتی و عروسكی، انواع تئاتر، جلوه‌های قصه‌گویی و داستان‌سرایی، فال‌گیری و غیب‌گویی، گردهمایی‌ها، دانش و هنرهای منحصر به فرد 

هنگامی‌كه به فهرست یونسكو نظر می‌كنیم متوجه می‌شویم كشوری به كوچكی «جمهوری دومنیكن» تاكنون دو میراث معنوی جهانی به ثبت رسانده و كشوری به ناشناسی «توگو» هم یك میراث معنوی جهانی ثبت كرده‌ است. در میان كشورهایی كه میراث معنوی مشترك ثبت كرده‌اند، حداكثر تعداد چهار كشور با هم دیده می‌شوند كه متعلق است به كشورهای نیكاراگوئه، بلیز، گواتمالا و هندوراس.
با این‌كه ایران تاكنون هیچ اثری را به ثبت میراث معنوی جهانی نرسانده، خبرها حاكی از آن بود كه كشورمان برای ثبت «نوروز» قرار است با 9 كشور دیگر پرونده‌ی مشترك داشته باشد. از طرفی با توجه به موضوعاتی كه در میراث معنوی جهانی به ثبت رسیده‌اند، ظرفیت‌های ایران را می‌توانیم حدس بزنیم. از نوروز و موسیقی و آلات موسیقی ایرانی كه بگذریم، می‌توانیم به سیاه بازی و نقالی و تعزیه و مراسم قالی‌شوران و فضاهای فرهنگی متعلق به عشایر و فال حافظ و هنرهای دستی و سنت‌های دیرینه مربوط به زرتشتیان و دیگر اقلیت‌های مذهبی و ... اشاره كنیم كه متاسفانه به آن‌ها توجه‌ای درخور نمی‌شود.

بد نیست بدانیم كه پیش‌بینی سازمان‌هایی كه در رابطه با صنعت گردشگری فعالیت می‌كنند این است كه در آینده‌ی نزدیك، گردشگری به جشنواره‌ها و فستیوال‌ها بیش‌تر تكیه می‌كند و گردشگران این‌بار نه برای دیدار از بناها بلكه برای شركت در مراسم و كارناول‌ها به مقاصد مورد نظرشان سفر می‌كنند. شعار سال 2009 سازمان جهانی گردشگری هم مبتنی بر گوناگونی اقوام و بزرگداشت آن‌هاست. از این روی نه تنها ثبت میراث معنوی جهانی بسیار حائز اهمیت است، بلكه عقب ماندن از این قافله وضعیت گردشگری ما را بدتر از این كه هست، خواهد كرد.

اكنون برای این‌كه بدانیم میراث معنوی جهانی كشورهایی كه در فهرست یونسكو قرار دارند چه موضوعاتی است، به آن‌ها اشاره می‌كنیم:
زیمبابوه: نوعی رقص، زامبیا: 1- آیین و مراسم دینی سری كه با رقص همراه است (به همراه مالاوی و موزامبیك)، 2- تشریفات مذهبی برای پسران بین 8 تا 12 ساله، یمن: ترانه‌ای به نام «ترانه‌ی صنعا»، ویتنام: 1- یك نوع ساز ضربی به همراه اعتقادات مربوط به آن، 2- یك مراسم موسیقیایی، وانواتو: طراحی بر روی ماسه به عنوان یك آیین مذهبی، ازبكستان: 1- فضای فرهنگی ناحیه‌ی بویسون، 2- موسیقی شش مقام (به همراه تاجیكستان)، اوگاندا: نوعی هنر-صنعت، تركیه: 1- مراسم رقص سما، 2- هنر قصه سرایی برای عموم مردم ( شبیه نقالی ما ایرانیان)، تونگا: رقص و موسیقی، توگو (به همراه بنین و نیجریه): میراث شفاهی مراسم تكریم و ستایش، اسپانیا: 1- یك فستیوال مردمی كه ریشه‌اش به قرون وسطی برمی‌گردد، 2- نمایش موزیكال مقدس، اسلواكی: یك وسیله موسیقی به همراه موسیقی آن كه به طور سنتی توسط چوپانان اسلواكی نواخته می‌شود، سنگال (به همراه گامبیا): یك نوع آیین و تشریفات مذهبی بومی، فدراسیون روسیه: 1- اشعار و هنر حماسی مردم ترك و جغتایی، 2-  فضای فرهنگی و فرهنگ شفاهی Semeiskie، رومانی: یك نوع رقص به عنوان آیین مذهبی، جمهوری كره: 1- تشریفات مذهبی سلطنتی اجدادی كره‌ای‌ها كه در معبد Jongmyo در شهر سئول به همراه موسیقی برگزار می‌شود، 2- سرود حماسی Pansori، 3- یك نوع فستیوال كه سالیانه برگزار می‌شود، فیلیپین: 1- سنت شفاهی و سرود Hudhud، 2- یك آواز حماسی قدیمی، پرو: سنت شفاهی و جلوه‌ی فرهنگی بخشی از مردم كشور پرو (منطقه زاپارا) كه در جنگل‌های آمازون زندگی می‌كنند (به همراه اكوادور)، 2- هنر پارچه بافی مردم یكی از جزایر پرو، فلسطین: جلوه‌های قصه‌گویی زنان فلسطینی كه به «حكایت» مشهور است، نیجریه: 1- میراث شفاهی مراسم تكریم و ستایش (به همراه بنین و توگو)، 2- سیستم فال‌گیری و غیب‌گویی، نیكاراگوئه: 1- زبان، رقص و موسیقی مردم سواحل آتلانتیك (به همراه بلیز، گواتمالا، هندوراس)، 2- یك نوع نمایش معترضانه و هزل‌‌گونه علیه قوانین مستعمراتی، موزامبیك: 1- آیین و مراسم دینی سری كه با رقص همراه است (به همراه مالاوی و زامبیا)، 2- موسیق اركستر جوامع چوپی، مراكش: 1- «موسم تن‌تن» كه نوعی گردهمایی قبایل جنوب مراكش و شمال آفریقا با كاركردهای اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی است، 2- فضای فرهنگی میدان Jemaa el-Fna، مغولستان: 1- فولكلور سنتی (به همراه چین)، 2- موسیقی سنتی عشایر مغولی، مكزیك: جشن و سرور بومی مختص به مرگ، مالی: یك فضای فرهنگی و فستیوال‌ مربوط به آن، مالزی: تئاتر باستانی Mak Yong كه از دوران گذشته با اهداف مذهبی اجرا می‌شده است، مالاوی: 1- یك نوع رقص، 2- آیین و مراسم دینی سری كه با رقص همراه است (به همراه زامبیا و موزامبیك)، ماداگاسكار: دانش و هنر منحصر به فرد نجاری و صنعت چوب جوامع Zafimaniry، لیتوانی: 1- جشن‌های به همراه رقص و موسیقی Baltic (به همراه استونی و لاتویا)، 2- مراسم مذهبی ساخت صلیب و محراب و سمبل‌های مربوط به آن، لاتویا: جشن‌های به همراه رقص و موسیقی Baltic (به همراه استونی و لیتوانی)، قرقیزستان: قصه‌گویی حماسی عشایر قرقیز، اردن: فضای فرهنگی عشایر، ژاپن: 1- تئاتر Nôgaku، 2- تئاتر عروسكی Ningyo Johruri Bunraku، 3- تئاتر مشهور كابوكی Kabuki، جامائیكا: محل زندگی و فرهنگ جوامع خودمختار Maroon، ایتالیا: 1- تئاتر عروسكی سیسیلی، 2- آوازهای چوپانی معروف به Canto a tenore، عراق: موسیقی سنتی كلاسیك با عنوان مقام عراقی، اندونزی: 1- تئاتر عروسكی Wayang، 2- خنجر مردم اندونزی كه هم یك سلاح و هم یك وسیله روحانی قلمداد می‌شود و به آن قدرت‌های جادویی را نسبت می‌دهند، هند: 1- سنت مناجات و سرودخوانی اشعار سانسكریت فلسفی، اسطوره‌ای و مذهبی ودایی، 2- اجرای نمایش سنتی رامایانهف 3- تئاتر سانسكریت Kutiyattam، هندوراس: زبان، رقص و موسیقی مردم سواحل آتلانتیك (به همراه بلیز، گواتمالا، نیكاراگوئه)، گینه: فضای فرهنگی Sosso- Bala، گواتمالا: 1- یك نوع نمایش سنتی به همراه رقص، 2- زبان، رقص و موسیقی مردم سواحل آتلانتیك (به همراه بلیز، هندوراس، نیكاراگوئه)، گرجستان: آوازخوانی چند صدایی گرجستانی، گامبیا (به همراه سنگال): یك نوع آیین و تشریفات مذهبی بومی، فرانسه (به همراه بلژیك): سرودهای دسته جمعی سنتی به همراه پیكرك‌هایی از غول‌ها و اژدها‌، استونی: 1- فضای فرهنگی جزیره‌ی كوچك Kihnu، 2- جشن‌های به همراه رقص و موسیقی Baltic (به همراه لاتویا و لیتوانی)، مصر: یك نوع شعر حماسی، اكوادور (به همراه پرو): سنت شفاهی و جلوه‌ی فرهنگی بخشی از مردم كشور اكوادور (منطقه زاپارا) كه در جنگل‌های آمازون زندگی می‌كنند، جمهوری دومنیكن: 1- فضای فرهنگی و فستیوال مردمی رقص و موسیقی برای انجمن برادری 2- تئاتر سنتی به همراه رقص به نام Cocolo، جمهوری چك: نوعی رقص به نام Slovácko verb?nk، كوبا: رقص و موسیقی طبلی Tumba، ساحل عاج: موسیقی مربوط به جوامع Tagbana، كاستاریكا: سنت‌ها و پیشه‌های مربوط به گاوچرانان، كلمبیا: 1- فضای فرهنگی Palenque de San Basilio، 2- كارناول رقص و موسیقی Barranquilla، چین: 1- فولكلور سنتی (به همراه مغولستان)، 2- Xinjiang Uyghur Muqam كه شامل موسیقی كلاسیك، رقص و آواز‌های بومی است، 3- نوعی وسیله موسیقی چینی به همراه موسیقی آن، 4- اپرای Kun Qu كه در زمان سلسله‌ی «مینگ» گسترش یافت، جمهوری آفریقای مركزی: یك نوع سرود دسته جمعی و چند صدایی، كامبوج: 1- رقص باله سلطنتی كامبوج، 2- نوعی تئاتر سایه‌ای، بلغارستان: نوعی رقص سنتی مذهبی و آوازهای چند صدایی كه هنوز توسط زنان مسن برگزار می‌شود، برزیل: 1- موسیقی، رقص و شعر Samba de Roda كه در منطقه Recôncavo برگزار می‌شود، 2- نوعی سیستم ارتباطی، هنر و بیان گرافیكی و شفاهی كه توسط قبیله‌ای به نام Wajapi اجرا می‌شود، بولیوی: 1- كارناول شهر Oruro، 2- مراسم آیینی، مذهبی و اسطوره‌ای بخشی از مردم بولیوی، بوتان: رقص مقدس كه در آن رقصندگان صورتك به صورت می‌گذارند، بنین: میراث شفاهی مراسم تكریم و ستایش (به همراه نیجریه و توگو)، بلیز: زبان، رقص و موسیقی مردم سواحل آتلانتیك (به همراه گواتمالا، هندوراس، نیكاراگوئه)، بلژیك: 1- كارناول شهر Binche، 2- سرودهای دسته جمعی سنتی به همراه پیكرك‌هایی از غول‌ها و اژدها‌ (به همراه فرانسه)، بنگلادش: آواز خنیاگرانی كه به نام Baul مشهورند، آذربایجان: فرم موسیقی سنتی آذربایجان به نام مقام آذربایجانی، ارمنستان: قره‌نی (آلت موسیقی) ارمنی كه به نام duduk مشهور است به همراه موسیقی آن، الجزایر: یك نوع مراسم همراه با موسیقی و رقص و آواز كه در منطقه Gourara برگزار می‌شود، آلبانی: موسیقی سنتی چند صدایی آلبانیایی.

آرش نورآقایی

منبع : سایت خبرگزاری میراث فرهنگی

http://www.chn.ir/News/?Section=1&id=31683 




دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: - -