تبلیغات
مدیریت فرهنگی - مطالب دی 1388
شالوده و زیر بنای گسترش هر كشور ، فرهنگ است

خسته نباشید !

چهارشنبه 30 دی 1388 07:25 ب.ظ

نویسنده : سیدامیرحسین هاشمی
ارسال شده در: اخبار و حواشی دانشگاه ،

بالاخره امتحانات پایان ترم هم با همه فراز و نشیبش تمام شد !

به همه دوستان خسته نباشید می گم و آرزو دارم که همه واحدهاتون با نمره خوب پاسونده شه و تعطیلات هم خوش بگذره !

من هم سعی می کنم که به روز رسانی این وبلاگ رو مجدداً از سر بگیرم .

باز هم تقاضا دارم دوستانی که تمایل به ارسال مطلب و همکاری دارند به وسیله e-mail به من خبر بدهند .

با تشکــــــر - شاد باشید و پیـروز در پناه حق

Hashemy@ymail.com

 

 




دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: چهارشنبه 30 دی 1388 07:44 ب.ظ

نتایج نظرسنجی برترین درس ترم اول

پنجشنبه 10 دی 1388 10:55 ب.ظ

نویسنده : سیدامیرحسین هاشمی
نتایج نظرسنجی برترین درس ترم 1 بعد از گذر حدود 20 روز از آغاز این نظرسنجی (20/9/88) به شرح ذیل اعلام می گردد :
 
رتبه 1- فرهنگ و رفتار اجتماعی ( 40 رأی )
رتبه 2- رسانه شناسی ( 21 رأی )
رتبه 3- تفسیر موضوعی قرآن ( 11 رأی )
 
از همه عزیزانی که در این نظرسنجی شرکت کردند و منطقی و عادلانه رأی دادند تشکر می کنم .
 
به اعتقاد من که نتیجه نظرسنجی منطقی به نظر می رسه !
نظر شما چیه ؟!!
 



دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: یکشنبه 13 دی 1388 10:46 ب.ظ

تعزیه (قسمت سوم: انواع تعزیه)

چهارشنبه 9 دی 1388 09:14 ب.ظ

نویسنده : سیدامیرحسین هاشمی
ارسال شده در: رسانه شناسی ،

انواع تعزیه
تعزیه از درون سوگواریهاى مذهبى برآمده و خود نیز جزئى از سوگوارى به شمار مى‏رفت. اما رفته رفته با پیمودن مسیر تکاملى، تنوعهایى نیز از نظر ترتیب، شکل، و مضمون در آن پدید آمد، چنانکه گاه از تعزیه‏هایى چون تعزیه انتقادى، اخلاقى، شادى‏آور و.. . نام مى‏برند. روى هم رفته، انواع تعزیه را مى‏توان در سه دسته کلى برشمرد: 1) تعزیه دوره؛ 2) تعزیه زنانه؛ 3) تعزیه مضحک.

1) تعزیه دوره
معمولا تعزیه دوره‏عبارت است از به نمایش درآوردن چندین دستگاه تعزیه به گونه هم هنگام توسط چندین گروه تعزیه خوان در یک محل یا محلهاى مختلف، چنان که از نظر زمانى با تاریخ وقوع حوادث مطابقت داشته باشد. شیوه کار بدینگونه است که گروه نخست پس از پایان بخشیدن به کار خود در محل نخست، به محل دوم مى‏رود و در آنجا همان دستگاه را تکرار مى‏کند، و دسته دوم جاى آن را گرفته دستگاه دیگرى را به نمایش در مى‏آورد. آنگاه گروه نخست پس از به پایان بردن کار در محل دوم به محل سوم مى‏رود، و گروه دوم نیز که کار خود را در محل یکم پایان بخشیده جاى گروه نخست را در محل دوم مى‏گیرد. اکنون گروه تازه سوم جاى گروه دوم را در محل نخست مى‏گیرد و بدینسان چندین دستگاه تعزیه به صورت همهنگام به نمایش در مى‏آید. در برخى از جاها تعزیه دوره را در میدانى گرد و پر از تماشاگر بازى مى‏کردند. روشن است که در این حالت تغییر محل در پیرامون میدان انجام مى‏شد. در سده اصفهان و سلطان‏آباد اراک هنوز هم تعزیه را در حال حرکت از جایى به جاى دیگر مى‏خوانند. نوع مقابل این تعزیه را که معمولا در جایى به صورت ساکن برگزار مى‏شود، برخى «تعزیه زمینى » مى‏نامند.


ادامه مطلب

دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: چهارشنبه 9 دی 1388 09:39 ب.ظ

تعزیه (قسمت دوم: تاریخچه تعزیه)

چهارشنبه 9 دی 1388 09:10 ب.ظ

نویسنده : سیدامیرحسین هاشمی
ارسال شده در: رسانه شناسی ،

تاریخچه تعزیه
تاریخ پیدایش تعزیه به صورت دقیق پیدا نیست: برخى با باور به ایرانى بودن این نمایش آیینى، پاگیرى آن را به ایران پیش از اسلام به پیشینه سه هزار ساله سوگوارى بر مرگ پهلوان مظلوم داستانهاى ملى ایران ـ سیاوش (سوگ سیاوش) ـ نسبت داده و این آیین را مایه و زمینه ساز شکل‏گیرى آن دانسته‏اند، و برخى دیگر با استناد به گزارشهایى پیداى آن مشخصا از ایران بعد از اسلام و مستقیما از ماجراى کربلا و شهادت امام حسین (ع) و یارانش مى‏دانند. از این دوره اخیر آگاهیم که سوگوارى براى شهیدان کربلا از سوى دوستداران آل على (ع) در آشکار و نهان ـ از آن رو که بنى‏امیه روز دهم محرم را روز پیروزى خود مى‏شمرد ـ در عراق، ایران و برخى از مناطق شیعه نشین دیگر انجام مى‏گرفت، چنانکه ابوحنیفه دینورى، ادیب، دانشمند و تاریخنگار عرب، در کتاب خود ـ اخبار الطوال ـ از سوگوارى براى خاندان على (ع) به روزگار امویان خبر مى‏دهد . اما شکل رسمى و آشکار این سوگوارى، به روایت ابن اثیر، براى نخستین بار به روزگار حکمرانى دودمان ایرانى مذهب آل بویه صورت گرفت؛ و آن چنان بود که معز الدوله احمد ابن بویه در دهم محرم سال 352 ق «در بغداد به مردم دستور داد که براى حسین على دکانهایشان را ببندند و بازارها را تعطیل کنند و خرید و فروش نکنند و نوحه بخوانند و جامه‏هاى خشن و سیاه بپوشند و زنان موى پریشان روى سیه کرده و جامه چاک زده نوحه بخوانند و در شهر بگردند و سیلى به صورت بزنند و مردم چنین کنند...» . به هر حال، مى‏توان دریافت که در این میان آنچه محرک ایرانیان در این امر مى‏توانست بود ـ جدا از انگیزه‏هاى سیاسى ـ مانده برخى از آیینها و مراسمى چون سوگ سیاوش نیز بود که در اوایل عهد اسلامى ممنوع گشته و اینکه در سوگوارى براى شهیدان کربلا تجلى مى‏یافت .


ادامه مطلب

دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: یکشنبه 13 دی 1388 10:44 ب.ظ

تعزیه (قسمت اول : ارتباطات سنتی)

چهارشنبه 9 دی 1388 08:31 ب.ظ

نویسنده : سیدامیرحسین هاشمی
ارسال شده در: رسانه شناسی ،

مقاله زیرکه در مورد ارتباطات سنتی و تعزیه می باشد کار تحقیقاتی خانم ها سمیه حیدری و بهناز توکل زاده و مربوط به درس رسانه شناسی می باشد که برای استفاده عموم در وبلاگ قرار گرفته است .

به دلیل حجم زیاد ، این مقاله در سه قسمت و در سه پُست تقدیمتان می شود .

قسمت اول در مورد ارتباطات سنتی و قسمت دوم درباره تعزیه و تاریخچه آن می باشد و قسمت سوم به انواع تعزیه می پردازد .

و دراینجا لازم می دانم که از زحمات خانم ها سمیه حیدری و بهناز توکل زاده برای این مقاله و همکاری صمیمانه ایشان با این وبلاگ تشکر کنم .

(برای دیدن مطلب به صورت کامل بر روی ادامه مطلب کلیک نمایید .)

تعزیه:

 در لغت به معنى سوگوارى، در اصطلاح، به گونه‏اى از نمایش مذهبى منظوم گفته مى‏شود.

 تعزیه نامه:

عبارت است از متنى که تعزیه گردان براى اجراى تعزیه‏اى گرد آورده یا مى‏نگارد و پیش از آغاز تعزیه میان شبیه خوانها پخش مى‏کند.

شبیه خوان:

بازیگران تعزیه را شبیه خوان یا تعزیه خوان و سایر همکاران بر پایى آن را «عمله تعزیه» مى‏نامند.


ادامه مطلب

دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: پنجشنبه 10 دی 1388 11:18 ب.ظ

ترکیب بند محتشم كاشانى

یکشنبه 6 دی 1388 12:22 ق.ظ

نویسنده : سیدامیرحسین هاشمی
ارسال شده در: مناسبت ها ،

 

بند اول

باز این چه شورش است كه در خلق عالم است

باز این چه نوحه و چه عزا و چه ماتم است‏

باز این چه رستخیز عظیم است كز زمین

بى نفح صور خاسته تا عرش اعظم است

این صبح تیره باز دمید از كجا كزو

كار جهان و خلق جهان جمله در هم است

گویا طلوع مى‏كند از مغرب آفتاب

كاشوب در تمامى ذرات عالم است

گر خوانمش قیامت دنیا بعید نیست‏

این رستخیز عام كه نامش محرم است

در بارگاه قدس كه جاى ملال نیست

سرهاى قدسیان همه بر زانوى غم است

جن و ملك بر آدمیان نوحه مى‏كنند

گویا عزاى اشرف اولاد آدم است‏

خورشید آسمان و زمین نور مشرقین

پرورده كنار رسول خدا حسین‏


بند دوم

كشتى شكست خورده طوفان كربلا

در خاك و خون طپیده میدان كربلا

گر چشم روزگار برو زار مى‏گریست

خون مى‏گذشت از سر ایوان كربلا


ادامه مطلب

دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: یکشنبه 6 دی 1388 01:06 ق.ظ

عاشورا و جنگ نرم رسانه هاى اموى

پنجشنبه 3 دی 1388 05:19 ب.ظ

نویسنده : Zolghadr
ارسال شده در: رسانه شناسی ،

بی‌گمان «رسانه‌ها» ابزار مناسبی برای ترور معنوی و شخصیتی بوده و حاكمان ستم‌پیشه از طریق «تطمیع و تهدید» نفوذ و قدرت رسانه‌ها را به استخدام می‌گیرند تا افكار عمومی به ترور و حذف فیزیكی افراد حقیقی و حقوقى، واكنشی و اعتراضی نشان ندهند.در این مقاله، سعی شده است به شیوه‌های تبلیغاتی و روانی بنی‌امیه در خصوص «حادثه خونین كربلا» پرداخته شود.


ادامه مطلب

دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: پنجشنبه 3 دی 1388 05:57 ب.ظ

عموعباس،علمت كو عموی خوبم

پنجشنبه 3 دی 1388 07:18 ق.ظ

نویسنده : سیدامیرحسین هاشمی
ارسال شده در: مناسبت ها ،

عمو عباس،بی تو قلب حرم می گیره             عموعباس،بی تو بابا تنها می میره
عموعباس،علمت كو عموی خوبم                  عموعباس،تو نرو تا كه پا نكوبم
عمو عباس،بی تو هر لحظه دل می لرزه          بی تو هر شب هوای خیمه ها چه سرده
عمو عباس،بی تو دستام جونی نداره             از دو چشمام پولكای گریه می باره
عمو عباس،زانوهامو بقل می گیرم                 عمو عباس،بیا تا من برات بمیرم
عمو عباس،دل اهل حرم كبابه                       توی خیمه چشم برات چشمای ربابه
عمو عباس،بی تو قلب حرم می گیره             عمو عباس،بی تو بابا تنها می میره
عمو عباس،علمت كو عموی خوبم                 عمو عباس،تو نرو تا كه پا نكوبم

دانلود مداحی عموعباس    ( با راست کلیک و انتخاب save target as )

بـر كـرانـه علقمه
قلب ابوالفضل از رنج و اندوه فشرده شده بود و آرزو مى كرد كه مرگ ، او را در رُباید و شـاهـد ایـن حوادث هولناك ، كه هر زنده اى را از پا درمى آورد و بنیاد صبر را واژگون مـى كـرد ـ و جـز صـاحـبـان عـزیـمـت از پـیـامـبران كه خداوند آنان را آزموده و بر بندگان برترى داده ، كسى طاقت آنها را نداشت ـ نباشد.
از جـمـله ایـن حـوادث هـولنـاك آن بـود كـه ابـوالفـضـل ( عـلیـه السـّلام ) هـر لحـظه به اسـتـقـبال جوان نورسى مى شتافت كه شمشیرها و نیزه هاى بنى امیّه اندام او را پاره پاره كـرده بـودنـد و صـداى بـانـوان حـرم را مـى شنید كه به سختى بر عزیز خود مویه مى كـردنـد و بـر صـورت خـود مى كوفتند و ماههاى شب چهارده را كه در راه دفاع از ریحانه رسول خدا( صلّى اللّه علیه و آله ) به خون تپیده بودند، در آغوش مى گرفتند.
عـلاوه بـر هـمـه ایـنـهـا، ابـوالفضل برادر تنهاى خود را میان انبوه كركسانى مى دید كه بـراى تـقـرب بـه جرثومه دنائت ، پسر مرجانه ، تشنه ریختن خون امام هستند، لیكن این مـحـنـتها و رنجها عزم حضرت را براى پیكار با دشمنان خدا و جانبازى در راه نواده پیامبر اكرم ( صلّى اللّه علیه و آله ) جزم مى كرد و ایشان مصمم تر مى شدند.
در اینجا به اختصار به بحث از شهادت حضرت و حوادث منجر به آن مى پردازیم .  


ادامه مطلب

دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: جمعه 11 دی 1388 01:22 ق.ظ

شب یلدا

سه شنبه 1 دی 1388 07:42 ق.ظ

نویسنده : سیدامیرحسین هاشمی
ارسال شده در: مناسبت ها ،

شب یلدا یا شب چلّه                                                 «سید مهران ناظمیان»

 بلندترین شب سال در نیم‌کره شمالی زمین است. این شب به زمان غروب آفتاب از ۳۰ آذر تا طلوع آفتاب در ۱ دی اطلاق می‌شود، که برابر با ۲۱ یا ۲۲ دسامبر است.

 ایرانیان و بسیاری از دیگر اقوام آن را مبارک می‌دارند و این شب را جشن میگیرند.

این شب در نیم‌کره شمالی با انقلاب زمستانی مصادف است و به همین دلیل از آن شب به بعد طول روز بیشتر و طول شب کوتاه‌تر می‌شود.

ایرانیان باستان با این باور که فردای شب یلدا با دمیدن خورشید، روزها بلندتر میشوند و تابش نور ایزدی افزونی می‌یابد، آخر پاییز و اول زمستان را شب زایش مهر یا زایش خورشید می‌خواندند و برای آن جشن بزرگی بر پا می‌کردند.

پیشینهٔ جشن

یلدا و جشن‌هایی که در این شب برگزار می‌شود، یک سنت باستانی است. مردم عهود دور و گذشته، که کشاورزی، بنیان زندگی آنان را تشکیل میداد و در طول سال با سپری شدن فصول و تضادهای طبیعی خوی داشتند، بر اثر تجربه و گذشت زمان با گردش خورشید و تغییر فصول و بلندی و کوتاهی روز و شب و جهت و حرکت و قرار ستارگان آشنایی یافته و کارها و فعالیتهایشان را بر اثر آن تنظیم میکردند. آنان ملاحظه میکردند که در بعضی ایام و فصول روزها بسیار بلند میشود و از اینروی در آن روزها، از روشنی و نور خورشید بیشتر استفاده میکردند. این اعتقاد برایشان پیدا شد که نور و روشنایی و تابش خورشید مظاهر نیک و موافق بوده و با تاریکی و ظلمت شب در نبرد و کشمکش‌اند. بدین سان مردم دوران باستان و از جمله اقوام آریایی، از هند و ایرانی - هند و اروپایی، دریافتند که کوتاه‌ترین روزها، آخرین روز پاییز و شب اول زمستان است و بلافاصله پس از آن روزها به تدریج بلندتر و شبها کوتاهتر میشوند، به همین جهت آنرا شب زایش خورشید نامیده و آنرا آغاز سال قرار دادند.[۱] به همین خاطر در دوران کهن فرهنگ اوستایی، سال با فصل سرد شروع میشد و در اوستا، واژه Sareda, Saredha «سَرِدَ» یا «سَرِذَ» که مفهوم «سال» را افاده میکند، خود به معنای «سرد» است و این به معنی بشارت پیروزی اورمزد بر اهریمن و روشنی بر تاریکی است.[۲] در آثارالباقیه ابوریحان بیرونی ، ص 255، از روز اول دی ماه، با عنوان «خور» نیز یاد شده است و در قانون مسعودی نسخه موزه بریتانی لندن «خُره روز» ثبت شده، اگرچه در بعضی مآخذ دیگر «خرم روز» نامیده شده است.[۳] در برهان قاطع ذیل واژه «یلدا» چنین آمده است:

  • «یلدا شب اول زمستان و شب آخر پاییز است که اول جَدی و آخر قوس باشد و آن درازترین شب‌هاست در تمام سال و در آن شب و یا نزدیک به آن شب، آفتاب به برج جدی تحویل می‌کند و گویند آن شب به غایت شوم و نامبارک می‌باشد و بعضی گفته‌اند شب یلدا یازدهم جدی است.»[۴]

ادامه مطلب

دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: یکشنبه 6 دی 1388 12:18 ق.ظ